|
Dr
„ Großvatter“
Von
Hildegard Kümmerle, Ohrnberg
Dr Großvatter sitzt
vorem Haus,
nützt des bisle Sunnaschein aus,
des dr Herbscht noch bringa
duat,
denn manch mol geht's am gornet guat.
Er sinniert so vor sich nau,
was
soll i uf dera Welt noch dau?
Wenn mer zu gornix isch mei nutz,
isch's
bescht, wenn mer Platte putzt.
A Hasta und Jocha isch bloß noch heit,
do
isch's anderscht gwe zu meiner Zeit.
Heitzudoch wella's bloß an Haufa
Geld,
dass se aug'seh sen in dere Welt.
Mir hewa früahr a g'schaft
und g'werkt,
sen a zu ebbes kumma, wohlgemerkt.
Sen glücklich und z'friede
gwe dabei,
Awer die Zeit isch ganz und gar vorbei.
Wenn i z'rück denk
an mei Jugend,
Was hält die heitich Jugend noch von Tugend?
Die
Alte hewa meer g'schätzt und géhrt,
ach was, die Welt isch heit ganz verkehrt.
Sa
G'sinning isch net grod heiter,
er tramt noch so a weile weiter.
Großvatterle
kumm i brauch de nöttich,
mit dem Klump wird i allo net ferdich.
Sa
Enkele schreit's von Weitem scho:
„Großvatterle gell, du muasch mer ebbes
do.
Aus meim Wächele isch's Deichsele raus,
zwa Rädlich howe a
verlorn dort drauß.“
Am Großvatter wird's ganz leicht um's Herz,
vergesse
isch alles, was an hat g'schmerzt.
Uf amol hat dr Kraft und Muat,
s'geht
am ascho wieder ganz guat.
Endlich isch do ebbern wo an braucht,
und sogar
ganz nötich braucht.
Dr Großvatter duat des Wächele macha,
bald
hört mer die zwa mitanander lacha!